وَإِنْ بِنَهْرٍ أَوْ جُبٍّ أَوْ رَحًى أَوْ شَجَرَةٍ أَوْ حَيَوَانٍ أَوْ مَتَاعٍ فَلَا يَنْتَفِعُ بِهِ وَارِثُهُ إنْ لَمْ يَأْذَنْ لَهُ وَجَازَ كَغَيْرِهِ إنْ جَعَلَهُ حَيًّا وَكَذَا إنْ بِأَرْضٍ يُدْفَنُ فِيهَا ، فَإِنْ أَعْطَاهَا حَيًّا فَهُوَ وَوَارِثُهُ وَغَيْرُهُمَا فِيهِ سَوَاءٌ ، .
الشَّرْحُ