وَإِنْ جَعَلَتْ ثَدْيَهَا بِفَمِ طِفْلٍ وَشَكَّتْ أَنَّهُ تَجَرَّعَ لَبَنَهَا أَوْ قَطَرَتْهُ فِي أُذُنِهِ أَوْ عَيْنِهِ أَوْ مَنْخَرِهِ أَوْ بِجُرْحٍ بِحَلْقِهِ بِتَدَاوٍ وَشَكَّتْ فِي وُصُولِهِ جَوْفَهُ فَشُبْهَةٌ لَا يَتَزَوَّجُهَا وَلَا يُصَافِحُهَا .
الشَّرْحُ