و هر آنکه به خير و نيکي نزديکتر باشد نزد خداوند بزرگتر و بلندمرتبه تر مي باشد. و هر مؤمن با تقوايي او را دوست مي دارد و هر منافق نگون بختي آنان را دوست نمي دارند.

6 -اقرار مي کنيم که هر انساني با اعمال و گفتار و شناختي که دارد مخلوق مي باشد، زيرا از آنجا که فاعل مخلوق باشد افعالش به طريق اولي بايد مخلوق باشد.

7 -اقرار مي کنيم که خداوند انسان را آفريد و هيچ توانايي نداشتند چون آنها ضعيف و ناتوان بودند، و خداوند خالق آنها و رزق دهنده آنها مي باشد بدليل قول خداوند در قرآن: {اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ ثُمَّ رَزَقَكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ} (الروم: 40) .

«خداوند همان كسى است كه شما را آفريد، سپس روزى داد، بعد مى ميراند، سپس زنده مى كند» .

و کسب و کار با علم و آگاهي و دارايي حلال، حلال است و از دارايي حرام، حرام مي باشد.

8 -اقرار مي کنيم که استطاعت و توانايي همراه فعل است، نه قبل از فعل است و نه بعد از فعل؛ زيرا اگر استطاعت قبل از فعل باشد، انسان به هنگام نياز از خدا بي نياز مي شد و اين بر خلاف نص قرآن است: {وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنْتُمُ الْفُقَرَاءُ} (محمد: 38) .

«و خداوند بى نياز است و شما همه نيازمنديد» .

و اگر بعد از فعل باشد، چنين چيزي محال است، چون اين حاصل شدن امري است بدون توانايي و قدرت انجام آن.

9 -اقرار مي نماييم که مسح بر خف واجب است [1] ، براي کسي که مقيم مي باشد يک شبانه روز و براي مسافر سه شبانه روز، زيرا حديث اين چنين وارد شده است.

(1) - منظور از واجب بودن اين است، کسي که مي خواهد خفهايش بر روي پا بماند بايد آنها را مسح کند در غير اين صورت اگر نماز را بدون مسح بخواند صحيح نخواهد بود.