دوهم: په زؤونو كى د هغوى سره محبت ساتل، او په ژبه باندى د هغوى ثنا او صفت بيانول، د هغوى د مخكى والى او فضيلت د وجه نه، او حگكه چه هغوى نيكان او احسان والا دى، او د دغى صفاتو د وجى نه د هغوى سره د امت مينه او محبت پيدا كول.

دريم: او د هغوى نه زده كؤه كول، او په علم عمل امر نهى د عام امت سره په معاملاتو او تعامل كى، او د دين دشمنانو سره په سختى كولو كى، د هغوى خايسته تابعدارى كول.

حگكه چه هغوى د الله تعالى د كلام او د رسول الله صلى الله عليه وسلم د سنت په مراد او مقصد باندى د تگول امت نه شگه پوه او عالمان وو، او قراّن او سنت باندى د عمل كولو په لحاظ سره أير موفق وو، او د امت لپاره أير زيات خير خواه وو، او په تگول امت كى د خواهشاتو او بد عاتو نه أير جدا وو.

خگلورم: په هغوى رحم كول، او استغفار ورله غوشگتل دى لپاره چه د الله تعالى دا وينا عملى شى: (( والذين جاءوا من بعدهم يقولون ربنا اغفرلنا ولاخواننا الذين سبقونا بالايمان ولا تجعل في قلوبنا غلا للذين ءامنوا ربنا انك رءوف رحيم ) )الحشر:10) ترجمه: اوهغه كسان چه راغلى روسته د دوى نه، دوى وائى اي ربه زمونإ بخنه وكؤى مونإ ته او ورونو زمونإ ته هغه كسان چه مخكى والى ئى كؤى دى په مونإ باندى په ايمان كى، او مه كگرحگوه په زؤونو زمونإ كى خفكگان د هغه چا نه چه ايمان ئى راوؤى دى اى ربه زمونإ يقينا ته شفقت كونكى او مهربان ئى.

پنحگم: د هغه اختلافاتو نه خپلى خولى بندول چه د دوى په منحگ كى واقع شوى، او په هغى كى د ننوتلو نه اجتناب كول، او دا عقيده ساتل چه د هغوى اختلاف اجتهادى وو او دوى لره پكى اجر شته، كه حق ته رسيدلى وى دوه اجره دى ورله، او كه خطا شوى وى نو يو اجر دى ورله، او دغه خطا ورله د اجتهاد په وجه معاف ده.