قال الشافعي: حكمي في أهل الكلام [1] حكم عمر في صبيغ أن يُضربوا بالجريد ويحملوا على الإبل ويطاف بهم في العشائر والقبائل وينادى عليهم: هذا جزاء من ترك الكتاب والسنة وأقبل على علم الكلام [2] .

وأخرج الدارمي عن عمر بن الخطاب قال: إنه سيأتيكم ناس يجادلونكم بشبهات القرآن فخذوهم بالسنن، فإن أصحاب السنن أعلم بكتاب الله [3] .

(1) - آنگاه که دائره فتوحات اسلامي وسيع شد و مسلمانان با علماي ساير اديان و مذاهب نشست و برخاست نمودند با فلسفه يونانيان آشنا شدند و بر اثر ذوق علمي و براي گسترش اسلام از اين علم نيز استفاده بردند. در اصل علم کلام علمي است که حقائق شرعي را با دلائل عقلي ثابت مي کند، اما بعضي اشخاصي که در اين علم ثابت قدم نبودند پا به ميدان گذاشته، با تأويلات بي جا و بي مورد در قرآن و سنت فساد هاي زياد به راه انداختند که در نتيجه براي جلوگيري از اين مفاسدعده اي از علماي راستين اهل سنت شهيد شده و يا چون امام احمد بن حنبل رحمه الله (در مسأله ي خلق القرآن) مورد شکنجه و آزار قرار گرفتند. از اين رو امام مالک، امام شافعي، امام احمد و بقيه بزرگان اهل سنت خواندن علم کلام را حرام قرار داده و در مذمت اهل کلام رسائل و فتاواي زيادي صادر نمودند.