اراده حضرت مبدأ است كه هر طبقه را به وصفي مخصوص ساخته است و در هر زماني حكمي جاري فرموده كه كل يوم هو في شأن در ازل الآزال سلسهء كائنات در عنايت اُولي مبسوط ساخته اند و در هر موضعي وصفي خاص و وصفي معين نهاده اند و آن را اصلًا تغيير و تبديل نتواند بود مايبدل القول لديّ وما انا بظلامٍ للعبيد.
و تشريع عبارت از آن است كه تظالم در افراد بشر شائع شود به وجهي كه انتظام عالم بر هم خورد و اعمال سيئه و اخلاق رذيله در ميان ايشان فاش گردد به نحوي كه اگر بهمين كيفيت از عالم انتقال كنند همه معذب شوند الا ما شاء الله، و غيرالله را عبادت نمايند تا آنكه غيرت الهي بجوشد و مدبر السموات والارض رحمتي در حق ايشان اراده ميفرمايد و در قلب ازكي خلق الله واعدل ايشان داعيه ارشاد اندازد و قوانيني مبسوط سازد كه موجب صلاح ايشان گردد.
بالجمله حكم اين عنايت موزع بر آجال غالب تر است بر حكم تشريع پس اگر اصلاح عالم خواهند به بعث پيغامبري يا نصب خليفه راشدي آن را موقوف ميگذارند تا آن اجزاي زمان كه مناسب بعث و نصب باشد لكل اجل كتابٌ و اگر عقوبت كفار خواهند اين نيست كه به غير تراخي عقوبت كنند بلكه انتظار اجل موعود نمايند.
مصرع: مهلتي بايست تا خون شير شد.