بعد از آن اعتماد بر فقهاء صحابه از اهل مدينه مانند ابن عمر و عائشه و فقهاء سبعه [1] از كبار تابعين مدينه و زهري و مانند آن از صغار تابعين مدينه اصل مذهب مالك است كه صورت خاص مذهب او از آن پيدا شده همچنين اعتماد بر فتاواي عبد الله بن مسعود در غالب حال و بر قضاياي مرتضي در بعض احوال به آن شرط كه اصحاب عبد الله بن مسعود روايت كرده باشند و اثبات نموده و بعد از آن بر تحقيقات ابراهيم نخعي و شعبي و تخريجات ايشان اصل مذهب ابي حنيفه است كه به سبب آن صورت خاص مذهب او پيدا شده و همچنين تفتيش معتمد فقهاي مكه و مدينه و عرض اقوال ايشان بر احاديث مرفوعه و تثقيف آنها بر قواعد اصول و تطبيق مختلفات از آنها و مانند آن سبب صورت خاص مذهب شافعي شده است و جمع و تنقيح احاديث مرتضي و آثار مرتضي نيست، اما اين معني را بجز ماهر در اصول و امهات اين مذاهب نمي تواند شناخت.

(1) - فقهاء سبعه مدينه منوره عبارتند از: سعيد بن مسيب، عروه بن زبير، قاسم بن محمد بن ابوبکر صديق، سالم بن عبد الله بن عمر فاروق، خارجه بن زيد، عبيد الله بن عبد الله و سليمان بن يسار.