گفتيم كه صحابة رسول الله از هر بدعتي ولو بي اشكال بود حذر مي كردند تا امري را كه سابقه نداشته است، پديد نياورده اباشند. البته چيزهايي تازه پديد آمد كه با شريعت برخوردي نداشت وچيزي را كم و زياد نمي كرد، در انجام دادن آن اشكالي نديدند. مثلا مردم در ماه رمضان نماز (مستحبي) فراوان مي خواندند و گاه به كسي اقتدا مي نمودند. عمر چنين قرار داد كه همه به ابي ابن كعب اقتدا كنند وچون جماعت ايشان را مشاهده كرد، گفت: چه بدعت نيكي است اين! (چون اصل نماز جماعت مشروع است) .