حسن (بصري) نيز دربارة قصص گويي [1] گفته است: «نعمت البدعة، كم من أخ يستفاد ودعوة مستجابة» . يعني: نيك بدعتي است، اجتماعي است كه در آن دعاها مستجاب مي شود و برادران ديني يافت مي شوند كه از ايشان بتوان استفاده كرد. و مي دانيم كه اصلِ وعظ كردن مشروع است، و اگر امرِ نو در آمد بر اصل مشروعي مستند شود نكوهيده نباشد اما اگر بدعت همچون متمم شريعت جلوه نمايد در واقع مستلزم اعتقاد به ناقص بودن شريعت خواهد بود و چنانچه ضد شريعت باشد كه ديگر بدتر است. از آنچه گفتيم روشن شد كه اهل سنت پيروانِ سابقه اند و اهل بدعت پديد آوردندگان چيزهايي كه نبوده و مستندي هم ندارد. لذا اهلِ بدعت روش و مذهب خويش را پنهان مي دارند اما همچون متمم شريعت جلوه نمايد در واقع مستلزم اعتقاد به ناقص بودن شريعت خواهد بود و چنانچه ضد شريعت باشد كه ديگر بدتر است. از آنچه گفتيم روشن شد كه اهل سنت پيروانِ سابقه اند و اهل بدعت پديد آرودندگان چيزهايي كه نبوده و مستندي هم ندارد. لذا اهلِ بدعت روش و مذهب خويش را پنهان ميدارند اما اهل سنت حرفشان آشكار است و مذهبشان واضح؛ و حسن عاقبت هم از آن ايشان است چنانكه از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) روايت است: «لاَ يَزَالُ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ حَتَّى يَاتِيَهُمْ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ ظَاهِرُونَ» . [بخاري و مسلم] . يعني: پيوسته از امت من گروهي ظاهر] آشكاره و غالب [باشند تا امر خدا در رسد و ايشان ظاهر باشند. اين عده را به «اهل حديث» تعبير كرده اند.

در اقسام اهل بدعت

(1) قصص گويي به معني موعظه كردن، اخبار و حديث گفتن، نقل و روايت داستانهاي مذهبي، سخنوري و نقالي. قصص گوي را قاصّ و قَصّاص. (جمع: قُصّاص) گويند.- م.