قبل از تعمق و غور در بحث در مورد حکمت و مفهوم آن و بر مبناي اشارات قبلي در مورد معني حکمت و نيازمنديهاي دعوتگر از جمله سلامتي انديشه و فکر و اعتدال قوّا و دوري از تعصب و تکبر، دوست دارم به بعضي از صفات اشاره کنم که شايسته است دعوتگر به آنها آراسته گردد. و حکمت و تحقق غرض تبليغ حق با آگاهي ـ به توفيق الهي ـ از آنها جوشش ميگيرد.

الف - تقوي:

مراد از تقوي همه معاني کلمه است: انجام اوامر الهي، ترک منهيات و آراسته شدن به صفات اهل ايمان. تقوي و پرهيزگاري در برابر خدا چنانچه نصيب انسان گردد، قلب را نوراني و ادراک و احساس را پويا کرده، صاحب آن به وسيله تقوي حقيقت را شناخته و به وسائل و اسلوبهاي صحيح و سازگار با ظروف، احوال و اشخاص آگاهي مييابد و سرانجام از آنِ پرهيزگاران است: { (( (( (يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا (( (} [الطلاق: 4]

و هر کس تقواي الهي پيشه كند خداوند كار را بر او آسان ميسازد. و همانا اولياي خدا هستند که پرهيزگارند.

ب - اخلاص:

و اين باب بزرگي است که به لحاظ نظري معلوم ولي تحقق عملي آن ـ سوگند به خدا ـ کمياب و نادر ميباشد. و هر کس اين صفت را در خود محقق سازد به نظر مردم و يا رضايتشان توجه نميکند، در اينجا فرمودة امامِ مجدّد شيخ الاسلام محمد بن عبدالوهاب - رحمه الله - در ذهنم تداعي ميشود که: بعضي از مردم [در ظاهر] به سوي خدا ميخوانند در حالي که به سوي خود دعوت ميکنند.