و گروهي که بيشتر از همه بايد در طلب اين خصلت باشند و بيشتر از همه به آن نياز دارند علماء و دعوتگران هستند. و از اولين گروههايي که در روز قيامت به آتش جهنم انداخته ميشوند کساني هستند که اين خصلت را تباه کردهاند و غزالي - رحمه الله - در احياء العلوم براي هشدار از اشتهاي [1] خفّي که منجر به شرک خفي ميشود گفته است: دعوتگر به هنگام دعوت عزت نفس خود را که ناشي از علم و دين و ذلّت غيره را که ناشي از جهل و کوتاهي است ميبيند و چه بسا که هدفش از دعوت اظهار اين برتري خويش بر ديگران و خوار کردن مدعو باشد از طريق پي بردن مدعو ـ ولو بصورت ناقص ـ به جهل خود و فرومايگي جاهلان و کوتاهي خويش و سوء حال کوتاهي کنندگان.

و در ادامه گويد: و اين لغزشي بزرگ و پستيِ عظيم و فريب شيطان را خوردن است که شيطان همه را از اين راه فريب ميدهد مگر آن کسي که خدا عيوبش را به وي شناسانده و چشم بصيرتش را به نور هدايت گشوده است، زيرا در برتر ديدن خود نسبت به ديگران لذت فراواني نهفته است.

و امام غزالي - رحمه الله - به اين توضيح بسنده نکرده و بلکه معيار و محک آن را نيز بيان ميکند:

(1) . يا شهوت: مراد آن چيزي است که نفس طلب ميکند. مترجم.