و به همين دليل رحمت خداوندي بر محمد - صلى الله عليه وآله وسلم - که پيغمبري الگو است، ارزاني شده: { (( (( (( (رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ (( (( (( (( (( (( (( } [آل عمران: 159]

در پرتو رحمت و لطف پروردگار، تو با مردم مهربان شدي در حالي كه اگر خشن و تندخو و سنگدل بودي از اطراف تو پراكنده ميشدند. پس از تقصير آنان درگذر، و آنها را مشمول عفو خود گردان و براي آنها طلب آمرزش كن.

و لذا پيغمبر - صلى الله عليه وآله وسلم - هيچ وقت به خاطر خودش بر کسي خشم نگرفت و به علت ضعف بشري يارانش نرنجيد، هر چه در اختيار داشت از آنان دريغ نکرد، و با آنها بر سر آنچه دارند منازعه نکرد و بردباري و نيکي و مهربانياش گنجايش آنان را داشت.

زماني که قلبي مهربان و سرشتي رقيق و با نرمش به همراه علم و حکمت به بنده اعطا شود، بر کسي که در درجه پايين است و يا بر شخص جاهل به خاطر مخالفت و ممانعتشان درشتي نميکند، و اين در حالي است که دنيا پر است از کساني که ناصحان را دوست ندارند.

آري، دعوتگرِ به سوي حق که ماهر و نيرومند باشد از جلوگيري و ممانعت و نفرت مردم متعجب نميشود، و بلکه به خاطر مهرباني و شفقت نسبت به آنها پيوسته حريص است بر اينکه پشت سر هم به سوي آنان بازگشت کند، همچنانکه والدين از پافشاري در دادن غذا به هنگام سلامتي و دوا به هنگام بيماري به فرزندانشان خسته نميشوند، و بلکه در حديثي که ابوداود، نسائي، ابن ماجه و ابن حبان به روايت ابوهريره - رضي الله عنه - نقل کردهاند، پيغمبر - صلى الله عليه وآله وسلم - فرمودند: همانا من نسبت به شما مثل والد هستم نسبت به فرزندش.