علما با استفاده از اين آيه استدلال کرده اند: که جو عمومي و اماکن پرجمعيت حق را مي پوشاند و فکر را پريشان مي کند و بيشتر افراد اين جمعيت نيز در زمينه بحث تخصص ندارند. بلکه بيشتر به غوغا سالاري و تقليد کورکورانه مي پردازند، اين امر موجب مي شود حق پوشيده شود.
اما هنگامي که گفتگو و مناظره ميان دو نفر يا از هر طرف دو نفر و تعداد کمي صورت گيرد، بيشتر باعث تمرکز فکر و نزديک شدن آرا مي شود. همچنين در چنين فضايي احتمال بيشتري وجود دارد که فردي که اشتباه مي کند حق را قبول کند و از باطل با اشتباهي که بدان معتقد بود، دست بردارد.
در حالي که مناظره در برابر مردم چنين نيست. گاهي تسليم شدن و اعتراف به اشتباه در برابر مخالفان و موافقان سخت و سنگين است.
به همين دليل در اين آيات به پيامبر ص سفارش شده است که با اين روش با مردم برخورد کند. زيرا اتهام هاي آنها به ايشان همانند اتهام اقوام پيشين به پيامبران غوغا سالاري بود.
آنچه در کتب سيره آمده است اين امر را بيشتر روشن مي سازد: در يکي از شبها ابوسفيان بن حرب، ابوجهل بن هشام، أخنس بن شريق، عمرو بن وهب ثقفي از خانه خارج شدند تا به سخنان رسول خدا ص در حالي که شبانه در خانه نماز مي خواند، گوش فرا دهند. هر کدام از آنها در گوشه اي نشستند و به او گوش دادند در حالي که هيچ کدام از وجود ديگري تا اينکه سپيده دميد و در راه بازگشت همديگر را ديدند و شروع به سرزنش و ملامت يکديگر نمودند و به يکديگر مي گفتند: اگر يکي از افراد نادانتان شما را [در اين حال] مي ديد باعث مي شد در درون او شک به وجود بيايد. سپس همگي رفتند.