در جلسة گفتگو بايد ميان طرف هاي گفتگو احترام متقابل وجود داشته باشد و به هر صاحب حقي، حق متناسب با خود داده شود و به جايگاه و مقام او اعتراف شود و با عبارات مؤدبانه و القاب شايسته و روشهاي صحيح و پيراسته شده مورد خطاب قرار داده شود.

احترام متقابل به قبول حق، اجتناب از هوي و کمک به خويشتن مي انجامد. اما ايراد گرفتن بر ديگران و جاهل خواندن آنها کار حرام و زشتي است.

آنچه دربارة ضرورت تقدير و احترام گفته شده است، با نصيحت کردن و تصحيح اشتباهات با روشهاي لطيف و عالي و اساليب محترمانه تناقضي ندارد. تقدير و احترام با تملق بيهوده، نفاق دروغين، مدح کاذب و اقرار به باطل متفاوت است. در زمينه اين ويژگي اخلاقي و ادبي بايد به قضيه مطرح شده توجه کرد و فکر را متوجه پرداختن به آن نمود تا به وسيلة بحث، تحليل، نقد، اثبات و ايراد گرفتن فارغ از گوينده يا صاحب آن سخن به آن پرداخت تا گفتگو به مبارزه کلامي که از ويژگي هاي آن دشنام، ايراد گرفتن و انحراف از بررسي قضايا و افکار به بحث پيرامون، اعمال افراد، مدارک، صلاحيت، و زندگي شخصي افراد است، تبديل نشود.

5 -انجام مناظرات در يک مکان معين:

علما مي گويند که شايسته است مناظرات در اماکن خلوت و با حضور افراد کمي انجام گيرد. زيرا اين امر موجب تمرکز بيشتر فکر و فهم، تصفيه ذهن و براي کسب حسن نيت بهتر است. اگر اين امر در حضور گروه فراواني انجام گيرد، انگيزه هاي ريا و تلاش براي غلبه بر طرف مقابل وسيله به حق يا باطل به وجود مي آيد.

آيه زيرا به اين امر اشاره دارد: «قل إنّما أعظکم بواحدة أن تقوموا لله مثني وفرادي ثم تتفکروا» «بگو من شما را فقط يک نصيحت مي کنم. و آن اين است که: دو نفر، دو نفر يا به تنهايي و يکي يکي [خالصانه] براي خدا برخيزيد [و انديشه هاي خفته را زنده کنيد] سپس [دربارة محمد که سالها با او به سر برده ايد] بينديشيد» . سورة سبأ آيه 46.