بايد در ذهن فرد گفتگو کننده اين مطلب تثبيت شود که نبايد صحبت کردن را فقط به خود اختصاص دهد و سخنانش را بيش از حد طولاني نمايد و آنچه را که خارج از ادب، زيبايي و ذوق سليم است به طور مداوم بر زبان جاري سازد.

ابن عقيل در کتاب (فن جدل) مي نويسد: بايد در سخن گفتن نوبت را رعايت کنند نه اينکه نوبت را با زور تصاحب نمايند به گونه اي که فردي که معترض است تا زماني که فرد مقابل در حال بيان دليل است سکوت پيشه کند. فردي که دليل مي آورد نيز در هنگام بيان اعتراض از سوي طرف مقابل بايد سکوت کند تا اعتراض او به پايان برسد. حتي اگر مقصود کلام فرد مقابل را فهميده باشد، نبايد سخن او را قطع نمايد .... گروهي از مردم براي جلب نظر حضار به هوش و ذکاوتش اقدام به اين کار مي نمايد. که البته اين کار هيچ فضيلت و حسني ندارد. زيرا معاني با همديگر در ارتباط هستند و بعضي از آنها دليلي براي بعضي ديگر هستند. اين امر، علم غيب، سرزنش صادقانه و به جا و استنباط مفهوم پوشيده اي نيست تا فرد به انجام آن افتخار نمايد.

طولاني کردن يا ميانه روي در سخن گفتن در موقعيت هاي مختلف، متفاوت است. در کنفرانس ها و نشست ها، وقت و فرصت صحبت کردن از سوي رييس جلسه و مدير آن نشست تعيين مي شود که بايد به آن پاي بند بود.

گاهي در جلسات و ديدارهايي که در اردوگاهها و تفريحگاهها انجام مي گيرد، به علت آمادگي شنوندگان بيش ديگر اماکن، امکان طولاني کردن کلام وجود دارد. ممکن است شرايط مسجد، دانشگاه يا اماکن مختلف ديگر با هم متفاوت باشد.

بهتر است بدانيم مهمترين علل طولاني شدن سخن و قطع کلام طرف مقابل ناشي از امور زير است:

1 -خودپسندي.

2 -شهرت طلبي و مدح طلبي.

3 -اينکه فرد گمان مي کند گفته هايش براي مردم تازگي دارد.

4 -بي توجهي به علم، وقت و شرايط مردم.