با اين وجود، در حالت هاي استثنائي مي توان که از روشهاي ساکت و خاموش کردن طرف مقابل استفاده کرد. اين امر زماني جايز است که فرد گستاخي و از حد تجاوز، ظلم، طغيان، با حق دشمني و آشکارا لجاجت و سرکشي کرده باشد. اين امر را در آيات زير به روشني در مي يابيم: «ولا تجادلوا أهل الکتاب إلاّ بالتي هي أحسن إلاّ الذين ظلموا منهم» «با اهل کتاب [مسيحيان و يهوديان] جز به روشي که نيکوتر [و نرم تر و آرام تر و به قبول نزديکتر] باشد، بحث و گفتگو مکن مگر با کساني از ايشان که ستم کنند. [و متوسل به زور يا گستاخي شوند و در جدل از حد اعتدال خارج شوند، در اين صورت شدت وحدت در مقابله با آنان بلامانع است] . سورة عنکبوت آيه 46، همچنين خداوند مي فرمايد: «لا يحب الله الجهر بالسوء من القول إلاّ من ظلم» . «خداوند دوست ندارد «که افراد بشر پرده دري کنند و عيوب همديگر را فاش سازند و» زبان به بدگويي گشايند، مگر آن کسي که مورد ستم قرار گرفته باشد «که مي تواند از شخص ظالم شکايت کند و بديهاي او را بيان کند و او را دعا و نفرين نمايد» . سوره نساء آيه 148.

در حالت ظلم، بي عدالتي و تجاوز، گاهي اجازة حمله شديد به طرف مقابل، فشار آوردن و باطل شمردن رأي او داده مي شود. زيرا او براساس باطل عمل مي کند و بهتر آن است که مردم باطل را شکست خورده و ويران ببينند.