اين اصل شامل پرهيز از روش تحدي و به چالش طلبيدن و اظهار نظر خود سرانه و زورگويانه در سخن گفتن و در تنگنا قرار دادن طرف مقابل مي شود. عليرغم اينکه حجت واضح و دليل قطعي و انکار ناپذير باشد ... زيرا به دست آوردن دلها بر به دست آوردن ديدگاهها و جايگاهها مقدم است. گاهي ممکن است، فرد مقابل را ساکت کني، اما نتواني او را قانع کني. ممکن است با يک دليل بتواني او را وادار به سکوت کني اما تسليم و اعتراف او [به حقيقت] را به دست نياوري. به چالش طلبيدن مانع تسليم شدن مي شود، اگر چه فرد از نظر عقلي قانع شده باشد.

در نظر انسان منصف و خردمند، تلاش براي حفظ قلوب و زدودن کينه ها از افزودن به تعداد دشمنان و ... بهتر است. بي ترديد مي دانيد که درشت سخن گفتن، بلند کردن صدا و از کوره در رفتن، جز خشم، نفرت و بيزاري نتيجه اي به بار نمي آورد. بنابراين مناظره کننده بايد تلاش کند، صدايش را بيش از حد نياز بلند نکند. زيرا اين امر، بي خردي و موجب آزار خود و ديگران است. بلند کردن صدا موجب تقويت حجت و ايجاد دليل و اقامة برهان نمي شود. بلکه کسي صدايش را بلند مي کند - غالبًا فقط براي پوشاندن ضعف دليل و کم بودن بضاعت [علمي] اش اين کار را مي کند و با فرياد کشيدن ضعف و ناتواني خود را پنهان مي کند صحبت کردن با صداي پايين نشانة خردمندي، سلامت روحي، داشتن فکر منظم، نقد موضوعي و عيني و اعتماد کامل به خود مي باشد.

علاوه بر اين گاهي لازم است انسان تن و آهنگ صداي خود را براساس تناسب جايگاه و نوع روش [صحبت کردن] تغيير دهد. تا صدا از نظر استفهام، تقرير، انکار، تعجب و .... با جايگاه و روش مطابقه داشته باشد و موجب رفع خستگي و بي حوصلگي شود و فکر را [به خوبي] انتقال دهد. و توجه مجدد مشارکت کنندگان و شنوندگان را به امر جلب نمايد.