يکي از مصيبت ها آن است که فردي که [در امري] فاقد تخصص است، به فرد متخصص اعتراض کند و او را تخطئه نمايد و عمل و سخن او را اشتباه بداند.

کسي که نمي داند، حق دارد که سؤال کند و ياد بگيرد، نه اينکه بدون داشتن علم، اعتراض و مجادله نمايد. حضرت موسي - عليهم السلام - به بندة صالح فرمود: «قال له موسي هل أتَبِعُکَ علي أن تُعُلِّمَنِ مما عُلِّمْتَ رشدًا» «موسي به او گفت: آيا مي پذيري که من همراه تو شوم و از تو پيروي کنم بدان شرط که از آنچه مايه رشد و صلاح است و به تو آموخته شده است، به من ياد بدهي؟»

پس بهتر است فردي که در امري تخصص ندارد سؤال کند، بينديشد، ياد بگيرد و در طلب دانش باشد و همانند عمل حضرت موسي - عليهم السلام - در برابر آن بندة صالح رفتار نمايد.

علت بسياري از گفتگوهاي بي ثمر، هم سطح نبودن و ناهمگوني دو طرف مناظره است. شافعي - رحمه الله - مي گويد: «با هر عالمي که مناظره کردم، بر او چيره و پيروز شدم و هر جاهلي که با من مناظره کرد، بر من غلبه يافت» . اين سخن تمسخر آميز شافعي - رحمه الله - به مناظره و مجادله بي ثمر اشاره دارد که بين دو فرد يا طرف ناهمسان انجام مي گيرد.

اصل هفتم:

قطعي بودن و نسبي بودن نتايج:

منظور از اين اصل آن است که راي و انديشه انسان نسبت به امور اشتباه يا صحيح نسبي است و فقط پيامبران الهي - عليهم السلام - در تبليغ آنچه از طرف خداوند - سبحانه و تعالي - به آنها وحي مي شود، از لغزش و اشتباه مصون هستند. افراد ديگر همه شامل اين گفته مشهور مي شوند: «رأي من درست است اما احتمال اشتباه در آن وجود دارد، رأي ديگري اشتباه است اما احتمال دارد درست باشد» .