مطلب فوق بيانگر اين امر است که گفتگو بايد بدون تعصب و خالصانه با هدف طلب حق، بدون خشونت و تحريک، به دور از نفرت و غرض ورزي فردي، مغالطه هاي لفظي باشد زيرا اين امور قلب را فاسد و جانها را تحريک مي کند و موجب تنفر و ايجاد برافروختگي سينه مي شود و به جدايي و قطع رابطه مي انجامد.

ان شاءالله زماني که آداب گفتگو را بيان کرديم اين موضوع بسط و گستردگي بيشتري پيدا مي کند.

اصل ششم:

ويژگي هاي کسي که مناظره و گفتگو مي کند.

همان گونه که شايسته است که حق از صاحب آن دريغ شود، به همين ترتيب شايسته است که اين حق به کسي که سزاوار آن نيست داده نشود. همچنين حکمت، عقل و ادب ايجاب مي کند که فرد آنچه را که از آن او نيست طلب نکند و در آنچه به او مربوط نيست، وارد نشود.

اينکه فردي که به راه باطل مي رود از حق دفاع کند، باطل است.

اينکه فردي که حق را نمي شناسد، از حق دفاع کند، باطل است.

اينکه فردي که به خوبي از حق دفاع نمي کند، اين کار را انجام دهد، باطل است.

اينکه فردي که با راههاي باطل آشنايي ندارد، به دفاع از حق بپردازد باطل است.

پس بنابراين سزاوار نيست هر کسي وارد گفتگوي صحيح و درستي که نتايج مفيد و ثمرات خوبي خواهد داشت، شود.

آنچه همة اين امور را در فرد به وجود مي آورد، علم است. پس مناظره کننده بايد داراي شايستگي علمي و تخصص در امر مورد بحث باشد.

کسي که امري را نمي داند با عالم به آن امر، همسان نيست. جايز نيست فرد جاهل با عالم مجادله و مناظره کند. حضرت ابراهيم - عليهم السلام - در گفتگو با پدرش اين حقيقت را چنين بيان فرموده است: «يا أبت إني قد جاءني مِنَ الْعِلْمِ مَا لَمْ يَأتِکَ فَاتّبِعْنِي أهَدِکَ صِراطًا سَوِيًّا» «اي پدر [از طريق وحي] دانشي نصيب من شده است که نصيب تو نگشته است بنابراين از من پيروي کن تا تو را به راه راست راهنمايي کنم» .