معاصرينش قريب صد سال مؤخّرتر از عصرى است كه وفات ابو بكر علّاف در آن عصر ممكن است روى داده باشد، بنابرين قهرا اين راه حلّ بذهن متبادر ميشود كه بظنّ بسيار قوى بلكه تقريبا بنحو قطع ويقين كلمه «اربعمائة» در تاريخ وفات ابو بكر علّاف كه در شيرازنامه وشدّ الازار مرقوم است يعنى «ثمانين واربعمائة» صاف وساده سهو يكى از نسّاخ نسخ قديمه شيرازنامه يا مأخذ منقول عنه شيرازنامه بوده است كه بجاى «ثلثمائة» اربعمائة از قلم او دررفته بوده است وبعدها على العمياء اين غلط در ساير نسخ متأخّره كتاب مزبور واز روى آن در كتاب حاضر يعنى شدّ الازار تكرار شده است، وبدين طريق جميع اشكالات وتناقضات مذكور در فوق خودبخود حلّ ميشود وديگر هيچ جاى اعتراضى وايرادى در بين باقى نميماند، ويكى از قرائنى كه ما براى صحّت اين حدس خود گمان ميكنيم بدست آورده ايم فقره ذيل است:

در معجم الادباء ياقوت ج 7 ص 240 ترجمه احوال كسى مذكور است بعنوان هبة اللّه بن الحسين ابو بكر بن العلاف الشيرازى كه در سنه سيصد وهفتاد وهفت در شيراز در حدود سنّ نود سالگى وفات يافته است، اين شخص مذكور در معجم الادباء كه عين عبارت آن بلافاصله بعد نقل خواهد شد با ابو بكر علاف هبة اللّه بن الحسن كه شرح احوال او در شيرازنامه ص 112 وشدّ الازار ص 80 مذكور است در جميع مشخّصات ومميّزات (باستثناء نام پدر) يعنى در اسم هبة اللّه وكنيه ابو بكر ونسبت خود او يا پدر او علّاف ودر زمان ومكان كه هردو در حدود سنه 380 در شيراز وفات يافته اند بكلّى باهم متّحدند، باقى ميماند نام پدر كه در معجم الادباء «حسين» مرقوم است ودر شيرازنامه وشدّ الازار «حسن» وامر در آن نيز بسيار سهل است چه همه كس ميداند كه اين دو نام حسن وحسين بواسطه كمال تشابه خطّى با يكديگر غالبا در كتب تواريخ ورجال بيكديگر تصحيف ميشوند، بنابرين تقريبا بنحو قطع ويقين ميتوان ادّعا نمود كه شخص مذكور در معجم الادباء از يك طرف ودر شيرازنامه وشدّ الازار از طرف ديگر عينا باهم يكى بايد باشند، واگر اين حدس ما صحيح باشد (و تمام