فلا تغترر بالدّهر انّ نعيمها ... الى بؤسها امّا تفكّرت سائر

ولا تيأسن من روح ربّك صاحبي ... اذا نابك الأحزان فاللّه قادر

توفّي في سنة ثمان وسبعين وستّمائة «1» ودفن بحظيرته العالية رحمة اللّه عليهم.

299 -مولانا قطب الدين محمد بن ابى الخير «2»

ولده العالم الوحيد المشار اليه (ورق 172) والحبر الفريد المدار عليه

-بقيه از صفحه قبل

وخود بجاى آنها صاحب مكّه وآن نواحى شدند، ومطلع آن ابيات اينست:

كأن لم يكن بين الحجون الى الصّفا ... انيس ولم يسمر بمكّة سامر

ولم يتربّع واسطا فجنوبه ... الى المتحتى؟؟؟ من ذى الأراكة حاضر

بلى نحن كنّا اهلها فأبادنا ... صروف الليالى والجدود العواثر

رجوع شود براى بقيّه اين ابيات فائقة بمعجم البلدان در عنوان الحجون (بتقديم حاء مهملة برجيم) ونيز در عنوان مكّه وواسط، وبعلاوه در غالب كتب ادب وتواريخ ومسالك وممالك در فصل بناء مكه وغلبه خزاعه بر جرهم عدّه از اين ابيات ذكر شده است،-

(1) - چنين است اين تاريخ وفات در م، ب ق: توفى في سنة ستين وستّمائة، ولى در ق بباضى قبل از ستين، دارد، در ترجمه فارسى كتاب بقلم پسر مؤلّف ص 147: «متوفى شد در سال ششصد وشصت» ،- ظاهرا دو نسخه ب ق وترجمه فارسى كتاب هرسه غلط فاحش است از نسّاخ يا از خود مؤلّف وتقريبا بنحو قطع ويقين صواب همان نسخه م است چه اولا خود مؤلّف سابقا در ص 61 در ترجمه روح الدّين عبد الرّقيب بن عبد اللّه بن الجنيد در ضمن حكايتى تصريح كرده است كه وفات روح الدّين عبد الرّقيب مذكور وصفىّ الدّين ابو الخير فالى (صاحب ترجمه حاضر) وشيخ نجيب الدين علىّ بن بزغش هرسه در ماه شعبان سنه «ثمان وسبعين وستمائة» روى داده بوده است، وثانيا در شيرازنامه هم نسخه چاپى ص 146 وهم نسخه خطّى مورّخه 833 ص 85 ب نيز صريحا واضحا وفات صاحب ترجمه را در سنه «ثمان وسبعين وستّمائة» ضبط كرده است يعنى بعينه بطبق م در مورد ما نحن فيه وبطبق هرسه نسخه شدّ الأزار در ص 61 گذشته،-

(2) - چنين است عنوان در هرسه نسخه شدّ الأزار، اين شخص بتصريح مؤلّف پسر صاحب ترجمه بلافاصله قبل است،- ومخفى نماناد كه در وصّاف ص 157 نام صاحب ترجمه «قطب الدين محمود» چاپ شده است بجاى «قطب الدين محمد» وآن غلط فاحش است چه در جميع مآخذ ديگرى كه ذكرى از صاحب ترجمه كرده اند مانند همين كتاب حاضر در هرسه نسخه وشيرازنامه خطّى مورّخه بقيه در صفحه بعد