فرمود: خداوند ايمان را بر تمام اعضاي بدن انسان واجب نموده است، آن را بر تک تک اعضا تقسيم نموده است، و هيچ عضوي از بدن نيست که جزئي از ايمان بر آن تقسيم نشده باشد و هر يک از اعضاء، اعمالي به آن سپرده شده که ديگري موظف به انجام آن نيست، پس هر کس از اين دنيا برود و با خداي خويش ملاقات کند در حالي نمازهايش را انجام داده و هر کدام از اعضاي بدن آنچه را که خدا فرض نموده انجام داده باشد، با خدا ملاقات خواهند نمود در حالي که ايمانش کامل و از بهشتيان است. و هر کس عملًا از آنچه که خدا بر او واجب نموده چيزي را ترک کند، ايمانش ناقص مي گردد. آن مرد گفت: نقصان و تمامش را فهميدم، حالا زيادت ايمان چگونه است؟

امام فرمود: خداوند فرموده: {فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَزَادَتْهُمْ إِيمَانًا} (التوبه: 124) . «اما كسانى كه ايمان آورده اند، بر ايمانشان افزوده» .

و اگر ايمان در هر حال يکي بود و هيچ نقصان و کم و زيادي نداشت، کسي بر ديگري فضيلت نداشت و مردم همه يکسان مي بودند و فضيلت و برتري از بين مي رفت.

ولي با ايمان کامل و تمام، مؤمنان داخل بهشت مي شوند.

و با زيادت ايمان است که ايمان داران در قيامت نزد خداوند فضيلت و برتري خواهند داشت. و با نقصان و کم کاري در ايمان است که سست مذهبان داخل دوزخ مي شوند [1] .

خداوند جل جلاله مي فرمايد: {كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (15) } (المطففين: 15) . «چنين نيست كه مي پندارند، بلكه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند» .

اين آيه دليل بر آن است که اولياء الله در روز قيامت، خدا را رؤيت مي کنند وقتي کاري که باعث خشم خدا است موجب عدم رؤيت باشد، معلوم مي شود با کسب و رضاي او مي توان او را ديد [2] .

(1) - «مناقب الشافعي» نويسنده: بيهقي: (1/ 387 - 393) .

(2) - همان، مبنع: (1/ 420) .