«أصبحنا على فطرة الإسلام، وعلى کلمة الإخلاص، وعلى دين نبينا محمد - صلى الله عليه وآله وسلم -، وعلى ملّة أبينا إبراهيم حنيفًا مسلمًا وما کان من المشرکين» [1] .

«صبحگاهان داخل دين اسلام که دين فطرت است شديم، و نيز به کلمة اخلاص (توحيد) و به دين پيامبرمان محمد - صلى الله عليه وآله وسلم -، و به دين جدمان ابراهيم که مسلمان و بر حق بود و از مشرکين نبود در آمديم» .

«أُمرت أَن أقاتل النّاس حتى يشهدوا أن لا إله إلاّ الله وأنّ محمدًا رسول الله» [2] . «به من دستور داده شده که با مردم بجنگم تا اينکه بگويند لا اله الا الله و أن محمدًا رسول الله» .

«لا إله إلاَّ الله وحده لا شريک له، له الملک، وله الحمد، وهو علي کل شيءٍ قدير» [3] . «هيچ معبود بر حقي بجز الله نيست و او واحد و بي همتا است، پادشاهي از آن اوست و حمد و ستايش فقط او را سزا است و بر هر چيزي توانا است» .

(1) - امام احمد اين حديث را در مسند خود آورده و لفظ حديث هم از آن او است (3/ 406) دارمي در کتاب الاستئذان باب ما يقول إذا أصبح (2691) . و ابن السني در مبحث عمل اليوم والليلة، باب ماذا يقول إذا أصبح (33) نقل کرده اند.

(2) - بخاري در کتاب الايمان باب (فإن تابوا وأقاموا الصلاة .... ) . (25) ولفظ از بخاري است. ومسلم در کتاب الايمان باب الامر بقتال الناس حتي يقولوا لا اله إلاَّ الله محمد رسول الله نقل کرده است (22) و ابن حبان در کتاب الايمان باب فرض الايمان (219،175) ، و بغوي در کتاب الايمان باب البيعة علي الاسلام وشرائعه وقتال من ابي (33) از حديث ابن عمر روايت کرده و از طرق ديگر نيز روايت شده است.

(3) - بخاري اين حديث را در کتاب العمرة، باب ما يقول اذا رجع من الحج أو العمرة أو الغزو؟ (1797) . ومسلم در کتاب الحج باب ما يقول إذا قفل من سفر الحج وغيره (1344) .