هر كله چه د خوارجو بدعت او فتنه پيدا شوه، هغه خوارج چه علي معاويه او عمرو بن العاص رضي الله عنهم اويا نورو باندى ئى د كفر فتوى وكؤه، د صلح او تحكيم په مسئله كى، او ورسره د رافضيانو د (( غُلُو ) )او د خپل حد نه د تجاوز كولو بدعت د حضرت علي او د هغه د كورنة، او د رسول الله صلى الله عليه وسلم د كورنة په بعض افرادو كى او د خگه محدودو صحابه و باره كى پيدا شوه، او د نورو صحابه و نه د براءت فتنه، او د عامو خوارجو او روافضو، او د ناصبه و او غلو كونكو فتنه شگكاره شوه، نو د صحابه و تنقيص، هغوى ته كنحگلى او رد بد ويل شروع شوه، او د هغوى په دين دار ة باند ى عيب لكگول، او د هغوى په ثابت قدمة كى شك پيدا كول په هغه دين باندى، په كوم باندى چه رسول الله صلى الله عليه وسلم پريخى وو، نو په نتيجه كى د هغوى د فضيلتونو نه انكار شروع شوه.
او د ا دعوه ئى وكؤه چه مونإ سره داسى دلايل شته چه د هغوى د فضيلتنونو سره تناقض او تگكراو لرى، او هغه باطلوى، حتى چه خبره دى حد ته ورسيده چه دغه مبتد عينو صحابه و ته د كفر نسبت وكؤه، او د هغوى قتال وينه او مالونه ئى حلال وكگنگل، نو د اهل سنت والجماعت امامانو د الله د دين د نصرت په خاطر د دوه و خبرو د بيان شروع و كؤه:
اول: د رسول الله صلي الله عليه وسلم د صحابه وْ بهترى، فضيلتونه، په دين كى د هغوى مقام، او په امت كى د هغوى مرتبه او منزله، او د هغوى صفائى د هغه قباحتونو نه چه كوم ورته خوارجو رافضيانو (شيعكگانو) مبتدعينو او خواهش پرستانو منسوب كؤى دي.
دوهم: د صحابه و متعلق د ضرورى خبرو بيانول، او هغه اجتهادى اختلاف چه د هغوى په منحگ كى واقع شوى، او په دغه مسئله كى په تگولو اهل بدعو او اهل هوا باندى رد.
دريم: په امت كى د صحابه وو مقام او مرتبه.