مع الطّهارة وينبغي أن يجوّد كتابة الكتاب، ولا يُقَرمِط ويترك الحاشية

إلّا عند الضرورة لأنّه إن عاش ندم وإن مات شُتم، وينبغي أن يستمع

العلم بالتّعظيم والحرمة لا بالاستهزاء.

ولا يختار نوع العلم بنفسه بل يفوّض أمره إلى اُستاذه، لأنّ الاُستاذ

قد حصل له التجارِب في ذلك عند التحصيل، وقد عرف ما ينبغي لكلّ

أحد وما يليق بطبيعته.

وينبغي لطالب العلم أن لا يجلس قريبًا من الاُستاذ عند السّبق بغير

هستند تا بگويم كيستى» و زيبنده است كه قلبًا و به معناى واقعى كلمه، علم

و اهل آن را تعظيم كرده و گرامى بدارد، زيرا گفته شده كه: احترام گذارى

بهتر از طاعت و يا بهترين طاعت است، «خير من الطّاعة او خير الطّاعة» و

راه اين بزرگداشت به اين است كه به دست گرفتن كتاب و مطالعه و خواندن

درس و هرچه در اين رابطه است همه وهمه در حال طهارت انجام گيرد، و

نيز زيبنده است كه خوب وخوش بنويسد و فاصله بين سطرها را خيلى نزديك

قرار ندهد «گرچه فاصله بين حرفها بايد اندك باشد، نهج البلاغه جلد 6

كلمه 315» وتا ضرورت ايجاب نكند به حاشيه نپردازد «ممكن است مقصود

حاشيه نويسى صفحات باشد» زيرا اگر زنده بماند پشيمان مى شود و چنانچه

بميرد از او به نيكى ياد نمى شود، ومناسب است كه استماع وشنيدن علم و

مطالب علمى با تعظيم وبزرگداشت بوده و با استهزاء و مسخرگى صورت

نگيرد، و انتخاب نوع علم بايد به وسيله استاد باشد، زيرا استاد پيشاپيش اين

راه را طىّ كرده و از هنگام تحصيل خود، تجربه ها و آزمونها دارد و مى داند كه

چه علمى براى چه وقتى وچه طبيعتى مناسب ويا مناسبتر است، و نيز زيبنده

است كه دانشجو در غير ضرورت، نزديك استاد ننشيند، و حدّاقلّ، بين او

واستاد به اندازه كمانى فاصله باشد، واين از لوازم بزرگداشتِ استاد است،