طبقه اولي چهل سال است از هجرت حضرت خير البشر صلي الله عليه وسلم تا وفات حضرت مرتضي رضي الله عنه و وجه قرب در اين طبقه ايمان و علم است يعني قوت تصديق شرائع و اعتناء تمام به حفظ مسموعات از جناب آنحضرت صلي الله عليه وسلم و آن را غنيمت كبري دانستن و از همه گسستن و بجانب او متوجه شدن، و اصل در اين وجه آنست كه قبل مبعث آنحضرت صلي الله عليه وسلم عالم به كفر و جاهليت مملو شده بود و اوضاع فاسده ظاهر و باطن ايشان را در گرفته و هيآت دنيه خسيسه دل ايشان را مشغوف ساخته ناگهان مدبّر السموات والارض داعيه هدايت در قلب شريف آنحضرت صلي الله عليه وسلم فرو ريخت و علومي كه اهتدا به آن تواند بود بر قلب مبارك وي صلي الله عليه وسلم نازل فرمود هر كرا فطرت سليمه بود آن داعيه در دل او منطبع شد و آن علم در عقل او منعكس گشت و آن جماعه سليم الفطرة بر منازل شتي بوده اند طائفه ي مخلوق بر استعدادي كه شبيه به استعداد انبياء بود و نمونه نبوت در جوهر طبيعت ايشان مودَع ايشان سر دفتر امت آمدند و به شهادت دل آن داعيه و آن علوم را تلقي نموده اند و پاره ي از تحقيق نصيب ايشان شد و طائفه اي استعداد تقليد تمام داشتند وقبول انعكاس آن داعيه وآن علوم نمودند وحصه ي از سعادت يافتند وكلًا وعد الله الحسني هر كه از انطباع دورتر از اين رحمت كامله محروم تر، اينجا اعمال و اخلاق مقصود بالتبع بود و ملحوظ بالعرض.