و از لوازم خلافت خاصه آنست كه آنحضرت صلي الله وعليه وسلم با خليفه معامله فرمايد مرّات بسيار كرّات بي شمار چنانكه امير با منتظر الإماره معامله مي كند قولًا وفعلًا واين معامله بچند وجه تواند بود:
يكي آنكه استحقاق خلافت او بيان فرمايد و فضائل او باعتبار معامله با امت ذكر كند.
دوم آنكه اظهار فرمايد قرائن بسيار چندانكه فقهاء صحابه بدانند كه: لو كان مستخلفًا لاستخلفَ فلانًا و بدانند كه أَحبّ الناس الي رسول الله صلي الله وعليه وسلم فلانً وبگويند: تُوُفي رسولُ الله صلي الله وعليه وسلم وهو عنهم راضٍ و آنچه در اين باب باشد.
سوم آنكه در حيات خود اين شخص را بكارهاي كه متعلق بنفس مبارك آنحضرت صلي الله وعليه وسلم من حيث النبوة است امر فرمايد، و اين معني در خلافت خاصه از آنجهت مطلوب شد كه وثوق بخلافت خليفه از جهت شرع بهم رسد واز اين رو حضرات شيخين چون مي خواستند كه شخصي را بكاري كه تعلق بخلافت داشته باشد امر كنند تفحّص (جستجو) مي نمودند كه آنحضرت صلي الله وعليه وسلم اين شخص را گاهي متولي امري ساخته اند از امور مسلمين؟ اگر مي يافتند امضاي عزيمت مي فرمودند وإلا موقوف مي داشتند و اين قصص بحد تواتر رسيده است انشاء الله تعالي پارهء از آن در فصل آينده بيان كنيم.