و از آن جمله آنست كه چون صلح حديبيه پيش آمد از صديق اكبر مآثر جميله ظاهر گشت و فضل او با آن مآثر دو بالا شد يكي آنكه صديق اكبر در مذاكره عروة بن مسعود كار فرماي جلادت شد و دشنام غليظ داد تا قوت مسلمين در جهاد ظاهر گردد در آخر فائده اين اغلاظ في القول واضح گشت كه عروه پيش قريش تمكن اصحاب آنحضرت صلي الله عليه وسلم در نصرت آنحضرت صلي الله عليه وسلم بيان نمود و آن سبب صلح شد في قصة الحديبية قال عروة عند ذلك اي محمد ارأيت ان استأصلتَ امر قومك هل سمعتَ باَحد من العرب اجتاح اصله قبلك وان تكن الاخري فاِني والله لاَري وجوهًا واني لاَري اشوابًا من الناس خليقًا ان يفرّوا ويدَعوك. فقال له ابوبكر امصص بظر اللات [1] اَ نحن نفر عنه وندعه فقال من ذا؟ قالوا ابوبكر فقال اما والذي نفسي بيده لو لا يدٌ كانت لك عندي ولم اجزك بها لاجبتك [2] .

(1) - بظر، تکه گوشتي که در قسمت بالائي فرج زن قرار دارد. و چون مجسمه ي لات به شکل زن بود ابوبکر صديق - رضي الله عنه - ، عروه بن مسعود را به اين اصطلاح مورد خطاب قرار داد.