ديگر آنكه استخراج نمايند آن را از حامل آن يعني در مسألهء نازله خليفه وقت جمع كند صحابه را و بگويد كسي هست در ميان شما كه در فلان مسأله از آنحضرت صلي الله عليه وسلم حديثي ياد داشته باشد و تكرار اين سوال بحدي رساند كه حاضران به گوش خود شنوند و غائبان را خبر رسد تا حامل حديث مشخص شود و اگر متفرد شده باشد استبراء كنند از شبهه تا حديث محل اعتماد گردد؛ چنانكه صديق اكبر - رضي الله عنه - در ميراث جده، و فاروق اعظم - رضي الله عنه - در باب غره تحقيق فرمودند.

سوم آنكه علماء صحابه را در آفاق فرستند و ايشان را امر نمايند به روايت حديث و مردمان را حمل كنند بر اخذ ايشان چنانكه فاروق اعظم عبد الله بن مسعود را با جمعي به كوفه فرستاد، و معقل بن يسار و عبدالله بن مغفل و عمران بن حصين را به بصره، و عبادة بن صامت و ابو درداء را به شام، و به معاويه بن ابي سفيان كه امير شام بود قدغن بليغ نوشت كه از حديث ايشان تجاوز نكنند.

چهارم آنكه طريق روايت آموزند و احتياط در آن باب فرمايند.

پنجم آنكه عمل كنند بر حديثي علانيه تا آن حديث مجمع عليه گردد و عمل خلفاء مصحح آن روايت باشد؛ در بسياري از احاديث خوانده باشي فعل ذلك رسول الله صلي الله عليه وسلم وابوبكر وعمر.