نكتهء دوم در بيان آنكه تشبّه غير نبي را با نبي چگونه حاصل شود و اعانت پيغامبر در تحمل اعباء نبوت و اتمام آنچه نصيب پيغامبر است از تقاسيم رحمت الهي چه قسم صورت بندد؟ اما تشبه غير نبي با نبي در خصلت اولي كه اراده ي بعثت است به آن تواند بود كه اراده ي الهي متعلق گردد به آنكه اتمام كاري كه نصيب پيغامبرست و مي بايد كه در جريدهء اعمال پيغامبر ثبت شود بدست شخصي از امت او كنند و اين معني را پيغامبر ارشاد فرمايد و آن مرد دانا به گوش باطن استماع كند نه به گوش ظاهر گويا همان اراده ديگر بار در خاطر اين عزيزِ كُل كرده است والي هذا وقعت الاشارة في قوله تعالي:"وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم في الأرض کما استَخلَفَ الذينَ من قَبلهم [1] "و قوله:"كزرع اخرج شطأه فآزره [2] "، قصه ي استخلاف حضرت موسي يوشع را عليهما السلام و اتمام مواعيد الهي بر دست وي شنيده باشي.

و اما تشبه در زيادت قوت علميه نفس ناطقه به آن وجه تواند بود كه كسي را از امت محدَّث و ملهم فرمايند تا بعض بروق غيب شعاع خود را در دل وي اندازد و اين معني به دو وجه صورت پذيرد:

(1) - سوره ى نور، آيه: 55.

(2) - سوره ى فتح، آيه: 29.