بايد دانست كه شجاعت دو قسم است شجاعت پهلوانان و شجاعت امراء، شجاعت پهلوانان غلبه بر اقران است در مبارزت به قوت بطش و ثبات قلب و شجاعت امراء فتح بلاد و هزيمت دادن جيوش است به سياست جيش و حسن استعمال آنها در مواضع آنها با ثبات قلب و زيادت عقل و عدالت و دانستن هر چه در وقت مطلوب است از صلح و جنگ و تاَني و عجلت و دانستن معرفت هر يك از افراد جيش و كار مطلوب گرفتن از ايشان، و گاهي اين دو شجاعت مفترق مي شوند، چنانكه عنتره [1] موصوف بود به شجاعت امراء فقط پس تيمور [2] اشجع ملوك بود هر چند منقول نشد كه با پهلواني مبارزت كرده باشد و او را از پا افگنده باشد، و هر چند حضرات خلفاء همه متصف بودند به هر دو شجاعت اما حضرات شيخين را فضل بود در شجاعت امراء و حضرت مرتضي را زيادت بود در شجاعت پهلوانان و اين معني بديهي است به نسبت كسي كه سيرت كسبي همه ايشان و آثار منقوله همه از ايشان دانسته باشد و شجاعت امراء انفع است در تمشيت ملت، و شجاعت پهلوانان نيز در آن دخلي دارد به قدر خود و لهذا نصيب آن حضرت صلي الله عليه وسلم كه ميزان شرف و فضل است و منتهاي آن، از شجاعت امراء اوفر و اتم بود به نسبت شجاعت پهلوانان و همچنان از رؤساء دين ودنيا شده آمده است.

(1) - عنتره بن شداد عبسي شاعر جاهلي و يکي از صاحبان قصائد سبعه.