پس مرد منصف را لا بد است از آنكه مراتب ارحام و خصوصياتي كه از قرابت خيزد جدا بفهمد و آنچه مناط مدح در امور دينيه كه متعلق اتصاف به صفت خلافت نبوت به اعتبار هر دو شعبه او باشد جدا اعتبار كند، مثلًا كلمه انما هو مني وانا منه بيان كمال خصوصيت قرابت است، و اداء حقوق ارحام است با مسأله فضل كلي مساس ندارد به آن دليل كه آن حضرت صلي الله عليه وسلم چنانكه در حق حضرت مرتضي و زهراء رضي الله عنهما اين كلمه گفت همچنان در حق عباس به همين كلمه نطق فرمود باز فرود تر آمد و در حق دُرة بنت ابي لهب همان كلمه بعينها اداء نمود، كما اخرجه احمد عن درة بنت ابي لهب قالت كنت عند عائشة فدخل النبي صلي الله عليه وسلم فقال ايتوني بوضوء وقالت فابتدرت انا وعائشة الكوز فبدرت واخذته فتوضأ فرفع بصره اليَّ او طرفه اليَّ وقال انت مني وانا منك [1] .

از اينجا دانسته شد كه اين كلمه براي صله ى رحم است نه از باب فضل.

و در صدقات بني تميم فرمود: هذه صدقات قومنا [2] .

باز در فضائل اسلم و غفار و جهينه و مزينه را بر بني تميم تفضيل داد پس دانسته شد كه اين اضافت به معني صله ارحام است نه از باب فضل و همچنين مَن سبّه فقد سبني ومن اذاه فقد اذاني از قبيل وصل ارحام است به آن دليل كه به مثل اين كلمه در حق عباس و مانند او متكلم شده اند.

(1) - مسند امام احمد،