و نيز در عين توجه و اقبالي كه حكام زمان و اطرافيان خليفه به او داشته اند در احوالش مي خوانيم كه بي اعتنا به حكام بود، و نيز در عين آنكه مخالف صوفيان بود زهاد را كه پيشاهنگ صوفيانند قبول داشته و صفوة الصفوة را درباره حالات و سخنان زاهدان تأليف كرده است، گذشته از چند رسالة مُفرد كه در اين موضوع دارد [1] .

ابن الجوزي پس از هشتاد سال زندگي به سال 597 ق. در گذشت و نظر به مقبوليت عامي كه داشت تشييع جنازه شكوهمندي از او به عمل آمد، و آخر در باب حرب بغداد كنار مقبرة احمد بن حنبل به خاك سپرده شد.

(1) ابن الجوزي حتي در قالب مقامه نويسي به صوفيان تاخته است و از قول ابوالتقويم (= عقل) دربارهء صوفيان مي نويسد: «زيبا نمودند و زشت بودند، تنبل خانه را رباط ناميده اند ... و تا سينه در جهالت فرو رفته اند ... دكان رباط چيده راه مساجد را بسته اند ... طهارت جوييشان هم وسواس است ... كسب فرو هشته چشم به راه فتوح نشسته ... در حيلتگري استادند و پوست مار نفاق بر تن پوشيده ... » . (رك: بديع الزمان همداني و مقامات نويسي، نوشته عليرضا ذكاوتي قراگزلو، انتشارات اطلاعات، 1364، ص 59) .