يا اين آيه كه مي فرمايد: «و هيچ مرد و زن مؤمني را نسزد كه چون خدا و فرستاده اش به كاري فرمان دهند، براي آنان در كارشان اختياري باشد؛ و هر كس خدا و فرستاده اش را نافرماني كند قطعًا دچار گمراهي آشكاري گرديده است» . [احزاب: 36] .

4.نافرماني از شوهر و بلند كردن صدا در برابر او نيز ناسپاسي و انكار خوبي هايش و هميشه با سبب و بي سبب از او گلايه داشتن.

از عمه ي حصين بن محصن روايت كرده اند كه گفت: «براي كاري پيش پيامبر خدا - صلى الله عليه وسلم - رفتم. حضرت فرمود: اين زن كيست! آيا شوهر دارد؟ عرض كردم: بله، فرمود: در حق او چگونه اي؟ گفتم: هيچ حقي را از او فرو نمي گذارم، مگر آنكه نتوانم. فرمود: تو در نزد او چه جايگاهي داري؟ قطعًا او سبب بهشتي يا دوزخي شدن تو خواهد بود» . [روايت نسايي] .

همچنين پيامبر - صلى الله عليه وسلم - فرموده است: «اگر مي خواستم شخصي را فرمان دهم تا براي كسي به سجد افتد، قطعًا زن را فرمان مي دادم تا براي شوهرش سجده كند» . روايت ترمذي و احمد].

بنابراين شوهر بر همسرش حق بزرگي دارد، و فرمانبري از او واجب است. راستي چگونه است حال آن زناني كه در حق شوهرانشان سهل انگارند و از او نافرماني مي كنند و او را از خود ناراضي نگه مي دارند.

پيامبر - صلى الله عليه وسلم - فرموده است: «سه گروه هستند كه نماز و دعايشان بالاتر از گوش هايشان نمي رسد: برده ي فراري تا اينكه بازگردد. زني كه شب را به صبح رساند و همسرش از او خشمگين باشد، و پيشواي مردمي كه او را دوست نمي دارند» . [روايت ترمذي] .

5.افشاي آنچه در روابط زناشويي رخ مي دهد؛ از قبيل، گفت وگوهاي شخصي، اسرار و اختلافاتي كه چه بسا ميان هر زن و شوهري وجود داشته باشد.