اين امر بيان مي کند که اصول دين، کارهاي نيک و بد اموري هستند که انسانهاي عالم، بالغ و عاقل بر نيکي و ستودگي آن اتفاق دارند و به منافع فراوان آنها و زشت بودن و مذمت کردار بد معترف هستند. اين امر در عبارات و متون ظاهر و واضحي، آمده است که غير قابل تصرف، تأويل، جدال و ترديد است و آن را ام الکتاب قرار داده است که همة احکامي که در آن آمده است بر محور اين امر قرار دارد و هيچ کسي براي نپذيرفتن آن دليلي ندارد. همچنين به عنوان يکي از اصول گفتگو و از بين بردن سختي خداوند انسان را از بازيچه و مطيع هواي نفس، شهوات و شبهات قرار دادن آن با استفاده از تأويل و توجيه برحذر داشته است. بلکه براي کسي که تلاش مي کند ولي از يافتن جواب صحيح باز مي ماند و اشتباه مي کند، يک ثواب و براي کسي تلاش مي کند و به جواب صحيح مي رسد، دو اجر تعيين فرموده است تا انسانها بيشتر بينديشند و تأمل کنند و در جستجوي حق و کسب منافع بهتري براي افراد و گروهها باشند. فقط خداوند در اين امر حکمت فراوان و ارادة تحقق يافتني دارد.

موارد مشترک

شروع کردن به بحث و گفتگو دربارة زمينه هاي مورد اتفاق و مشترک راهي براي کسب اعتماد و ايجاد روح تفاهم است. و به وسيله آن گفتگو ارام و هدفمند خواهد بود. سخن گفتن دربارة نقاط مشترک و تعيين آنها موجب گشوده شدن افقهاي ارتباط، مقبوليت و نزديکي خواهد شد. همچنين بد خلقي را کاهش مي دهد. شکاف و اختلاف را برطرف و فرصت هاي تفاهم و موفقيت را بهتر و آسانتر فراهم مي کند. همچنين موجب کاهش احتمال نزاع و برخورد مي شود.