والشيخ ركن الدّين السّجاسيّ «1» ثم لقي الشيخ شهاب الدّين السّهروردى بعد ما رجع

-بقيه از صفحه قبل

در سنه 635، وى از مريدان شيخ ركن الدين سجاسى آتى الذكر بلافاصله بعد بوده وبصحبت شيخ محيى الدّين بن العربى معروف نيز رسيده واين اخير نام او را مكرّر در مؤلّفات خود برده واز او حكاياتى نقل كرده است، از جمله در باب هشتم از فتوحات مكّيه حكايتى كه خود او شفاها از شيخ اوحد الدين استماع نموده بوده روايت كرده وعين متن عربى آن حكايت در طرايق الحقايق 2: 281 وترجمه فارسى آن در نفحات الأنس ص 685 در ترجمه اوحد الدين منقول است، وهمچنين در نفحات در ترجمه خواجه يوسف همدانى (ص 428 - 429) حكايتى از يكى از مؤلّفات محيى الدّين بن العربى نقل كرده كه محيى الدين آن حكايت را در سنه 602 در منزل خود در شهر قونيه از اوحد الدين شنيده بوده است،- در كتاب آثار البلاد تأليف زكريّا بن محمّد بن محمود قزوينى متوفى در سنه 682 شرح حال مختصرى از صاحب ترجمه مذكور است از قرار ذيل بعين عبارت (در ذيل «كرمان» ص 164 - 165) : «و ينسب الى كرمان الشيخ ابو حامد احمد [كذا] الكرمانى الملقب باوحد الدين كان شيخا مباركا صاحب كرامات وله تلامذة وكان صاحب خلوة يخبر عن المغيبات وله اشعار بالعجمّة في الطّريقة وكان صاحب اربل معتقدا فيه وبقى عنده مدّة ثمّ تأذّى منه وفارقه وهو يقول:

با دل گفتم خدمت شاهى كم گير ... چون سر ننهاده كلاهى كم گير

دل گفت مرا ازين سخن كمتر گو ... كردىّ ودهىّ وخانقاهى كم گير

مات سنة خمس وثلثين وستّمائة ببغداد» انتهى، ومراد از «صاحب اربل» بدون هيچ شبهه مظفّر الدين كو كبورى است كه از سنه 586 - 630 حكمران اربل وشهرزور بوده است (ابن خلّكان 2: 5 - 9) ، وكلمه «ننهاده» در بيت اوّل تصحيح قياسى مظنون است ودر اصل متن چاپى «نهاده» مرقوم است كه وزن با آن فاسد است، و «كردى» در مصراع اخير بضمّ كاف است واگرچه خاندان كوكبورى مزبور تركمان بوده اند ولى ظاهرا شيخ اوحد الدين او را بمناسبت آنكه اكثريت سكنه اربل وآن نواحى كرد ميباشند كرد خوانده است،- در كتاب الحوادث الجامعه ابن الفوطى متوفى در سنه 723 در حوادث سنه 632 گويد (ص 73) : «و فيها رتّب الأوحد الكرمانى الصّوفى شيخا للصوفيّة برباط المرزبانيّة وخلع عليه واعطى بغلة ونفذ معه خادم الى هناك وهو شيخ حسن السمّت متكلّم بلسان اهل الحقيقة وارباب الطريقة قدم بغداد ونزل بجامع ابن المطلب وكان الناس يقصدونه ويحضرون عنده من الفقراء والصوفيّة فاشتهر ذكره» انتهى، (براى مزيد اطّلاع از شرح احوال صاحب ترجمه رجوع شود بمآخذ آتيه: فتوحات مكّيّه باب هشتم بنقل نفحات وطرايق الحقايق از آن، آثار البلاد 164 - 165، حوادث الجامعة 73، تاريخ گزيده 788، مجمل فصيح خوافى در حوادث سنه 635، نفحات الأنس 428 - 429، 686 - 689، حبيب السير جزو 1 از جلد 3 ص 67، هفت اقليم در ذيل كرمان، سفينة الأولياء 179، رياض العارفين 37 - 38، خزينة الأصفياء 2: 265 - 266، مجمع الفصحاء 1: 89، طرايق الحقايق 2: 281 - 282) ،-

(1) - ق: السخاسى، م: السنجاسى، ب: السيخاسى، شيرازنامه 119: سنجانى،- همه اين صور مصحّف ومحرّف است وصواب در اين كلمه در مورد ما نحن فيه كه از روى مآخذ آتيه تصحيح بقيه در صفحه بعد