قال الله تعالي:"tA$s%ur لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُوا أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ [1] ".

فقير مي گويد عفي عنه: خداي تعالي قصص پيشينيان بيان نه فرموده است الا براي آنكه عبرت باشد براي آيندگان، پس از اين آيه مسئله چند از مسائل خلافت خاصه مفهوم مي شود:

يكي آنكه چون غلبهء كفار بر مسلمين پديد آمد در صورت وجوب جهاد دفعًا يا اجل موعود فتح در رسد در صورت وجوب جهاد ابتداءً و آنچه حاصل است از رئيس و مرءوس وعُدة و عِدة كفايت نمي كند در اتمام امر مقصود در قضاي الهي لازم مي شود حكم به ملك شخصي كه در غيب فتح بنام او نوشته اند و چون نوبت تا آنجا رسد فرض باشد من عندالله وفي قضائه وحكمه چنانكه بني اسرائيل چون مغلوب شدند در دست عمالقه و اولاد ايشان و ديار ايشان منهوب گشت حالتي كه در آن وقت داشتند كفايت نمي كرد براي فتح، خداي تعالي مستخلف ساخت طالوت را و به نبي زمان فرمود كه به علامت كذا و كذا او را بشناسد وخلافت را بنام او كند.

(1) - سوره ى بقره، آيه: 247. .