يكي از دلائل بطلان اين ظن آن است كه صحابه كه اين جماعه را ديدند و صحبت داشتند از افعال ايشان به اخلاق ايشان پي بردند، و آن اخلاق را در وصف هر يكي بيان نمودند؛ چنانكه از ابن عباس نقل كرديم و بعد اللتيا واللتي آنچه مدار افضليت در خلافت نبوت است جارحه از جوارح پيغامبر بودن است، و اتمام كار پيغامبر بعد از صعود او به رفيق اعلي بر دست خلفاي او به اصل اخلاق مثل شجاعت و حكمت كار نداريم چون اين معني در شيخين يافتيم معتقد افضليت ايشان شديم.

سوال: اگر گوئي كه مقصود حضرت مرتضي از اين حروب اظهار حق بود و نفي باطل، پس حروب او نيز به حقيقت نوعي از جهاد باشد.

جواب: گوئيم كه شبه نيست در آنكه قصد حضرت مرتضي به جز اصلاح نبود و از همين جهت لوثي از اين مقاتلات به دامن او نرسيد اما جارحه بودن از جوارح پيغامبر غير مسلم است؛ زيرا كه اگر نفي اين فساد ها مقدر مي بود آن حضرت صلي الله عليه وسلم به آن امر مي كردند و به نوعي از سبب در آن مداخلت مي نمودند چنانكه در فتح شام و عراق فرمودند و آن سعي ها منتج ثمرات خود مي بود، چون نفي اين فسادها واقع نشد بلكه هر تدبيري منعكس گشت دانستيم كه از آن جنس نيستند كه آن حضرت صلي الله عليه وسلم از نزديك خداى تعالي به آن موعود شده باشند و چون پيش از اتمام متوفي شدند ديگري به آن قيام نمود و بر دست ديگري صورت گرفت.