ابوداوود از معرور بن سويد روايت مي كند گفت: در ربذه [محلي نزديك مدينه] نزد ابوذر رفتيم، ديديم كه هم او و هم غلامش عباي مشابه هم پوشيده اند. به ابوذر گفتم: اي ابوذر، كاش عباي غلامت را براي خود مي گرفتي و چيزي ديگر به او مي دادي؟ ابوذر گفت: من از پيامبر خدا - صلى الله عليه وسلم - شنيدم كه فرمود: «بردگان نيز برادران شمايند كه خداوند در اختيار شما قرار داده است. پس هر كس برادرش زير دست او بود از غذاي خود به او دهد، از پوشاك خود وي را بپوشاند و خارج از توان، وي را مكلف نسازد، اگر هم چنين كرد خود نيز او را ياري دهد» . [به روايت بخاري]

2 ـ حفظ كرامت و شخصيت آنان:

ابوهريره روايت مي كند كه ابوالقاسم، پيامبر توبه - صلى الله عليه وسلم - فرمود: «كسي كه برده اي را به ناحق تهمت زند، روز قيامت بر او حد قذف جاري مي شود مگر اينكه سخن او راست باشد» . [به روايت بخاري]

ابن عمر يكي از بردگان خود را آزاد كرد و چوبي را از زمين برداشت و گفت: به اندازه اين چوب بر او حقي ندارم، زيرا از پيامبر - صلى الله عليه وسلم - شنيدم كه فرمود: «هر كس كه برده اش را سيلي زند يا او را كتك زند بايد در كفاره اين كار او را آزاد كند» [به روايت ابو داوود و مسلم] .

3 ـ برده بر شخص آزاد مقدم است:

در هر امر ديني و دنيايي اگر برده برتر باشد او مقدم است. مثلًا صحيح است كه در نماز امام باشد. حضرت عائشه (رضي الله عنها) برده اي داشت كه در نماز به او اقتدا مي كرد ... و مسلمانان امر شده اند كه اگر برده اي از ديگران شايستگي بيشتري براي سرپرستي آنان داشت، امير شود و واجب است كه از او اطاعت كنند.