الثّانى «1» وعاش تسعين سنة «2» ثم توفّى في سنة ثلاث وستّين وستمائة ودفن في زاويته

-بقيه از صفحه قبل

در نفحات نسخه خطّى بسيار مصحّح مضبوط آقاى عبّاس اقبال مورّخه 1025 ومحشى بحواشى عبد الغفور لارى از تلامذه جامى كلمه «سجاسى» (كه در هردو نسخه چاپ هند نفحات كه در تصرّف راقم سطور است در اين مورد بغلط «سنجاسى» بعلاوه نونى بعد از سين چاپ شده) در نسخه خطّى مشار اليها در كمال وضوح على ما هو الصواب بسين وجيم مهمله والف وباز سين ودر آخر ياء نسبت مرقوم است.

تنبيه مهم،

اين شيخ ابو الغنايم ركن الدين سجاسى ما نحن فيه را كه از سلسله سهرورديّه وشيخ خرقه اوحد الدين كرمانى وشمس تبريزى وشهاب الدين محمود اهرى واصيل الدين محمّد شيرازى بوده است نبايد با سمىّ او ومعاصر او شيخ ركن الدين محمود سنجانى 32 (بسين مهمله ونون وجيم والف وباز نون ودر آخر ياء نسبت منسوب بسنجان يكى از قراى مشهور خواف خراسان معرّب سنگان كه هنوز موجود وبهمين صورت فارسى آن يعنى سنگان خوانده ونوشته ميشود) ملقّب بشاه سنجان اشتباه نمود ويكى را بجاى ديگرى گرفت. اين شيخ ركن الدين محمود سنجانى نيز از كبار مشايخ عرفاى قرن ششم بوده است از سلسله چشتبه هرات واز خواصّ مريدان خواجه مودود چشتى ودر سنه 597 يا 593 يا 599 در سنجان وفات يافته ودر همانجا مدفون است وشرح احوال او در غالب كتب تراجم صوفيّه وتذكره هاى شعرا كه اسامى آنها بعد از اين مذكور خواهد شد مسطور است، وعصر او ظاهرا اندكى مقدّم بر عصر شيخ ركن الدين سجاسى ما نحن فيه بوده باين معنى كه وفات ركن الدين شاه سنجان قبل از وفات ركن الدين سجاسى روى داده بوده است چه وفات شاه سنجان چنانكه گفتيم در سنه 593 يا 597 وبقولى ضعيف در 599 بوده وسال وفات ركن الدين سجاسى گرچه معلوم نيست ولى وى بنحو قدر متيقن در سنه 606 يعنى بحدّاقل نه سال يا سيزده سال بعد از وفات شاه سنجان هنوز در حيات بوده است بدليل اينكه صاحب شيرازنامه ص 119 تصريح كرده كه بعد از وفات شيخ روزبهان بقلى عزّ الدّين مودود زركوب براى اوّلين مرتبه بسفر حجاز رفت ودر آن سفر او را بخدمت شيخ الشيوخ اوحد الدين كرمانى وشيخ ركن الدين سجاسى [نسخه چاپى: سنجانى] مرافقت ومواخاتى عظيم دست داد وچون وفات شيخ روزبهان بقلى بدون خلاف در محرّم 606 بوده پس بالضرورة شيخ ركن الدين سجاسى در اين سنه هنوز در قيد حيات بوده است، ولى ازين تاريخ ببعد هيچ معلوم نيست چه مقدار زيسته است، (براى ترجمه احوال اين شيخ ركن الدين ملقب بشاه سنجان رجوع شود بمآخذ ذيل: تاريخ گزيده 793، نزهة القلوب 151، مجمل فصيح خوافى در حوادث سنه 593، نفحات الأنس استطرادا در ضمن ترجمه خواجه مودود چشتى 374، حبيب السير جزو 3 از جلد 2 ص 75، هفت اقليم در ذيل خواف، سفينة الأولياء 91 - 92، آتشكده در ذيل خواف، رياض العارفين 97، خزينه الأصفياء 1: 252، طرائق الحقائق 2: 62) ،-

(1) - رجوع شود بنمره 173 از تراجم كتاب حاضر،-

(2) - در شيرازنامه ص 120 گويد سنّ عز الدين مودود بصد ويك سال رسيد، وچون ولادت او را در ص 118 در سنه اثنتين وستّين بقيه در صفحه بعد