خداوند جلَّ جلاله، در قرآن کريم، دلايل ربوبيت و الوهيت خويش را بيان فرموده و صفات و اسماء جليل القدر خويش را بر شمرده؛ و پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - به هر آنچه که خداوند نازل فرموده ايمان آورده و آنرا به اصحاب - رضي الله عنهم - ياد داده و به آن ايمان آورده اند: {آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ (285) } (البقره: 285) . «پيامبر، به آنچه از سوى پروردگارش بر او نازل شده، ايمان آورده است. (و او، به تمام سخنان خود، كاملا مؤمن مى باشد.) و همه مؤمنان (نيز) ، به خدا و فرشتگان او و كتابها و فرستادگانش، ايمان آورده اند; (و مى گويند:) ما در ميان هيچ يك از پيامبران او، فرق نمى گذاريم (و به همه ايمان داريم) . و (مؤمنان) گفتند: «ما شنيديم و اطاعت كرديم. پروردگارا! (انتظار) آمرزش تو را (داريم) ; و بازگشت (ما) به سوى توست» .

پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - از بدو بعثت خود تا وقتي که از دنيا رفت مدام توحيد را به ياران خود ياد مي داد و در اين فاصله وحي قطع نمي شد و پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - هم قيامت و رفيق اعلي را بر دنيا ترجيح نمي داد تا وقتي که دين توحيد پا گرفت و پيروزي نصيبش گشت و پايه هاي محکم توحيد در دنيا رسوخ پيدا نمود و پرچم راستين توحيد و ايمان خالص، پرچم فروزانش را بر افراشت.