و از لوازم خلافت خاصه آن است كه خليفه مبشَّر به بهشت باشد يعني بر زبان مبارك آن حضرت صلي الله وعليه وسلم گذشته باشد كه فلان شخص (بخصوص اسم او بغير تعليق شرطي) از اهل بهشت است و عاقبت حال او نجات و سعادت است؛ زيرا كه اين بشارت افاده مي فرمايد قطعًا سعادت اين شخص و ايمان او و تقواي او در آخر حال، و آخر حال خلفاء قيام بامر خلافت بود و ايشان در حالت خلافت از عالم گذشته اند، و افاده مي فرمايد ظنًا قريبًا من اليقين كه افعال او در سائر عمر خير باشد و ايشان مجتنب باشند از معاصي و عامل بطاعات، اگر چه مغفرت مرتكب كبيره پيش اهل سنت و جماعت جائز قليل الوجود است ليكن اينجا تلبيس عظيم و تدليس شديد لازم مي آيد و تلبيس و تدليس از آن حضرت صلي الله وعليه وسلم منفي است.

و بشارت خلفاي اربعه به جنت بحد تواتر رسيد بوجهي كه احتمال خلاف آن نماند.

اولًا: اجمالًا در آيات مناقب مهاجرين و حضار حديبيه و جيش العسرة و غير آن، و در احاديث مناقب مطلق صحابه و مناقب حاضران اين مشاهد و ذكر آن احاديث طولي دارد.

و ثانيًا: در ضمن عشره مبشره عن سعيد بن زيد (1) .

و ثالثًا: براي خلفاي ثلثه عن ابي موسي وجابر وغيرهما (2) .

و رابعًا: براي شيخين در حديث ابي سعيد خدري وابن مسعود (3)

وخامسًا: فرادي فرادي از جماعه كثير از آنجمله:

حديث: عثمانُ رفيقي في الجنة (4) ولعلي بستانٌ في الجنة (5)